نتایج مطالعهای جدید نشان داده که محدود کردن زمان صرف وعدههای غذایی و میانوعدهها به یک بازه زمانی ۹ ساعته، ممکن است به پیشگیری از زوال شناختی در سالمندان کمک کند.
همشهری آنلاین – آرش نهاوندی: نتایج حاکی از آن است که محدود کردن بازه زمانی غذا خوردن در طول روز ممکن است خطر ابتلا به زوال عقل را کاهش دهد. این کارآزمایی بالینی کوچک شامل برنامهای برای کاهش وزن در زنان مسن دارای اضافه وزن یا چاق بود. شرکتکنندگانی که بازه زمانی غذا خوردن روزانه خود را محدود کردند، بهبودهای جزئی در عملکرد شناختی نشان دادند.
این یافتهها در «تغذیه ۲۰۲۶» که مهمترین گردهمایی سالانه «انجمن تغذیه آمریکا» محسوب میشود ارائه شد.
دکتر سو شاپسس استاد دانشگاه راتگرز، سرپرست این پژوهش در بیانیهای درباره نتایج این تحقیق گفت: کاهش وزن به تنهایی میتواند از بخشی از افت شناختیِ مرتبط با افزایش سن جلوگیری کند؛ اما این دادهها نشان میدهند که اگر فرد ۴ ساعت پیش از خوابیدن دست از غذا خوردن بکشد و بازه زمانی مصرف غذا را در مقایسه با روال معمول ۱۲ ساعت در روز به ۸ تا ۹ ساعت کاهش دهد، ممکن است از مزایای بیشتری بهرهمند شود.
با توجه به کوچک بودن حجم نمونه، این یافته مقدماتی محسوب میشود. با این حال، در صورت تأیید در مطالعات بزرگتر، این نتیجه حاکی از آن است که افراد میتوانند با مدیریت زمان غذا خوردن و پرهیز از ریزهخواری در ساعات پایانی شب از سلامت شناختی خود محافظت کنند.
بیشتر بخوانید:
- چرا دچار فراموشی کوتاه مدت میشویم؟
- این سرگرمی محبوب مغز شما را کوچک می کند
تاثیر کاهش زمان غذا خوردن بر عملکرد شناختی
در این پژوهش، ۴۷ زن ۵۰ تا ۷۹ ساله که دارای اضافه وزن یا چاقی بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. از آنها خواسته شد تا به مدت شش ماه، ۵۰۰ کالری از رژیم غذایی روزانه خود بکاهند. در این میان، به ۲۶ نفر گفته شد که تنها در یک بازه زمانی ۹ ساعته که معمولا شامل ساعات ۱۰ صبح تا ۶ عصر میشد غذا بخورند؛ سایر شرکتکنندگان وعدههای غذایی خود را در بازهای ۱۲ ساعته مصرف میکردند.
شاپسس دریافت که در پایان دوره آزمایش، هر دو گروه نتایج مشابهی در کاهش وزن داشتند و میانگین کاهش وزن در هر گروه حدود ۷ کیلوگرم بود. با این حال، نتایج آزمونهای شناختی نشان داد افرادی که زمان غذا خوردن خود را به بازهای مشخص محدود کرده بودند، عملکرد بهتری نسبت به همتایان خود داشتند که برنامه زمانی تغذیهشان را محدود نکرده بودند.
در آزمونهای برنامهریزی محیطی و حل مسئله، کسانی که در آن بازه زمانی ۸ ساعته غذا خورده بودند، نه تنها عملکرد بهتری نسبت به همتایان خود داشتند، بلکه در آزمونهای حافظه و یادگیری نیز خطاهای کمتری مرتکب شدند؛ با این حال، عملکرد آنها در برخی آزمونهای مربوط به انجام همزمان چند کار و زمان واکنش، تقریبا یکسان بود.
