نظامهای سیاسی در بطن جنگ و بحران، با سیاستهای گشایش اجتماعی، تابآوری جامعه را ارتقا میبخشند. همراه با افزایش تابآوری معیشت، بازسازی روانی، امیدبخشی و بالابردن نشاط اجتماعی را در اولویت قرار میدهند.
اما قابل درک نیست در وانفسای سختیها و در شرایطی که جامعه در وضعیت تعلیق ذهنی است و القائات مسمومِ بیرونی، جان و جهانِ مخاطب را آماج حملات خود قرار داده است، حذف برنامههایی مانند «فوتبال ۳۶۰» چه معنایی دارد؟
چرا باید صداهای داخلی را که تنها به مذاق یک سلیقهی خاص خوش نمیآیند، به نفع بلندگوهای شومِ دشمنان خارجی خاموش کرد؟ این رویکرد با کدام منطق منافع ملی سازگار است؟
من تمامی کسانی را که با دلی در گروی وطن، برای مردم «امید»، «دانایی» و «سرگرمی» به ارمغان میآورند، ارج مینهم. پس فردوسیپور را هم دوست دارم. وقت آن رسیده است که نگاهمان به فرهنگ، رسانه و شادی جمعی را به نفع همبستگی ملی بازتعریف و اصلاح کنیم.
