بیست و هفتم شهریور ماه روز شعر و ادب پارسی و سالروز بزرگداشت شاعر ایرانی استاد شهریار نامیده شده است.
زبان فارسی این میراث ارزشمند که نسل به نسل به دست ما رسیده است و آینه هویت ما ایرانیان در جهان و هویت ملی ایرانیان محسوب می شود. این زبان فقط زبان حرف زدن نیست بلکه بخشی از هویت تاریخ و ادبیات ما است و بخش بزرگی از میراث ادبی جهان اسلام و خاورمیانه به زبان فارسی نوشته شده است. نام هایی مثل فردوسی، سعدی ، خیام ، مولوی و حافظ باعث شده اند فارسی فقط زبان گفتگو نباشد بلکه زبان اندیشه و زیبایی هم باشد.
شعر نیز در زبان و ادبیات فارسی نه فقط نقش مهمی در حفظ و گسترش زبان دارد بلکه ابزاری برای بیان عواطف و احساسات و هنر به کارگرفتن واژه هاست . زبان و ادبیات فارسی در طول هزاران سال فقط مجموعه ای از شعرها و کتاب های قدیمی نبوده است. بلکه بخشی از حافظه تاریخی و فرهنگ ایرانیان است. باید این میراث که حاوی فرهنگ و تمدن جامعه است را پاس داشت.
زبان فارسی مانند همه زبان های دنیا کلمات غیرفارسی دارد و در آینده نیز خواهد داشت و این امر طبیعی است و در کشورهای دیگر هم رخ می دهد. ورود چند کلمه غیرفارسی هم به خودی خود مشکلی ایجاد نمی کند مشکل پذیرش بی رویه این روند است. در حال حاضر ورود مفاهیم جدید از فرهنگ غربی به زبان فارسی بالاتر از تمام دوران هاست.
نوجوانان امروزی هم زندگی شان توسط فناوری و تلفن همراه و رسانه اجتماعی الگوپذیری فراوانی دارند و زبان فارسی در حال اثرگیری غیرمتعارف از زبان انگلیسی است. باید مانند زبان انگلیسی که در جهان امروز مهمترین زبان تجاری و بین المللی است و هشتاد درصد کلماتش را از زبان های دیگر قرض گرفته و این رویه را هیچ وقت متوقف نکرده است و همین وام گیری و پذیرش از دلایلی است که منقرض نمی شود. مساله هم زمانی ریشه دار ماندن و معاصر ماندن این زبان است. در جامعه امروز دانش و فناوری به سرعت در حال گسترش است و ما با هجوم واژه های بیگانه روبرو هستیم طبیعی است همراه با دانش و فناوری شاهد ورود فرهنگ باشیم. ممکن است این روند با این سرعت از هر ده کلمه ای که به زبان می آوریم پنج تای آن بیگانه باشد و این جای نگرانی دارد.
اما چه زبانی رو به انقراض می رود اگر زبان فارسی در برابر تحولات مقاوم باشد قطعا در کوتاه مدت رو به زوال می رود.از نظر زبان شناسی انقراض زبان از جایی شروع می شود که گویندگانش زبان دیگری را ترجیح دهند. زمانی یک زبان رو به انقراض می رود که با سیر تحولات جامعه هماهنگ نشود و به صورتی ناکارآمد در آید و این هماهنگی باید با ساخت کلمات جدید و یا قرض گرفتن کلمات و همچنین با معادل سازی ترجمه شود. در برابر انبوه واژه های بیگانه باید واژه سازی کنیم و زبان فارسی به دلیل ظرفیتی که دارد واژه سازی امکان پذیر است. امروزه زبان های قدرتمند در حال گسترش هستند و حفظ زبان های فارسی که میراث گرانبهایی از تاریخ، فرهنگ و هویت ملی ماست مسئولیتی همگانی است.
