نگاه های کنایه آمیز بـا گوشه چشم نیز همین گونه اند و مراد از آن نگاههایی است که برای عیب جویی یا تحقیر یا تمسخر یا برای تکبر و تبختر و مانند آن باشد. البته اشاره گناه آلود، تنها به چشم اختصاص ندارد و اشاره های ابرو، لب، دهان، دست یا زبان نیز می توانند رمزی باشند و موجب گناه انسان شوند.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیت الله العظمی جوادی آملی در یکی از آثار خود به موجبات گناه اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
گاهی انسان بی آنکه سخنی بگوید و تنها با اشاره و رمز به گناه آلوده می شود.
چنان که قرآن کریم می فرماید:“وَیلٌ لِکُلِّ هُمَزهٍ لُمَزَه”
نگاه های کنایه آمیز بـا گوشه چشم نیز همین گونه اند و مراد از آن نگاههایی است که برای عیب جویی یا تحقیر یا تمسخر یا برای تکبر و تبختر و مانند آن باشد.
البته اشاره گناه آلود، تنها به چشم اختصاص ندارد و اشاره های ابرو، لب، دهان، دست یا زبان نیز می توانند رمزی باشند و موجب گناه انسان شوند.
اشارت رمزگونه آنگاه ناپسند است که موجب گناه شود؛ نه هر اشاره و سخن رمزدار.
بسیاری از سخنان حکمت آمیز با رمز و اشاره بیان شده اند و قرآن کریم سرشار از معارفی با زبان اشاره و رمز است تا اهل تدبر آنها را دریابند و از حکمت های آن بهره مند شوند.
منبع: سلونی قبل أن تفقدونی(تحریر نهج البلاغه) ج۵ ص۳۷،۳۸
گردآوری: کولاک
شما چه نظری دارید؟ دیدگاه خود را در سایت کولاک بنویسید.
