لیدا سیگر، نویسنده کتابهای آموزش فیلمنامهنویسی، درگذشت | بسیاری از کتابهای او در ایران ترجمه شده بود
لیندا سیگر، مشاور فیلمنامه که با فیلمسازانی چون پیتر جکسون و رولند امریش همکاری داشت و نویسنده ۱۱ کتاب درباره فیلمنامهنویسی بود، درگذشت. او ۸۰ سال داشت.
همشهری آنلاین: سیگر ۱۶ فوریه در خانهاش در کَسکِیدِ کلرادو بر اثر سرطان سینه درگذشت. همسرش پیتر لو وار که ۴۲ سال با او زندگی مشترک داشت، این خبر را به هالیوود ریپورتر اعلام کرد.
سیگر فعالیت حرفهای خود در زمینه مشاوره فیلمنامه را در سال ۱۹۸۱ آغاز کرد. این کار بر پایه روشی برای تحلیل فیلمنامه بود که او در رساله دکترایش با عنوان «چه چیزی یک فیلمنامه را کارآمد میکند؟» توسعه داده بود. نخستین کتاب او درباره فیلمنامهنویسی با عنوان «چگونه یک فیلمنامه خوب را عالی کنیم: راهنمایی برای نوشتن و بازنویسی» در سال ۱۹۸۷ منتشر شد.
ران هاوارد این کتاب را از پدرش رنس هاوارد، بازیگر، هدیه گرفت و بعدها به سیگر گفت که از آن در تمام فیلمهایش، از جمله «آپولو ۱۳» (۱۹۹۵)، استفاده کرده است. تونی بیل، تهیهکننده برنده اسکار «نیش»، ویلیام کلی، نویسنده برنده اسکار «شاهد»، و باربارا کوردی، همخالق «کگنی و لیسی»، از جمله کسانی بودند که در طول سالها این کتاب را تحسین کردند.
سیگر مشاور فیلمنامه در «مرده زنده» ساخته پیتر جکسون و «سرباز جهانی» ساخته رولند امریش، هر دو محصول ۱۹۹۲، بود و ری بردبری نیز از مشتریان او به شمار میرفت. همچنین، او مشاور فیلمنامه فیلمهای «پستتایم» (۱۹۹۰) و «عروس تصویر» (۱۹۹۵) بود که هر دو جایزه تماشاگران جشنواره فیلم ساندنس را دریافت کردند، و نیز در آثاری چون «رومرو» (۱۹۸۹)، «پیادهروی طولانی به خانه» (۱۹۹۰)، «داستان بیپایان ۲» (۱۹۹۰)، «لوتر» (۲۰۰۳)، «آقای جونز» (۱۹۹۳) و «قرار گذاشتن با دشمن» (۱۹۹۶) همکاری داشت.
لیندا سو سیگر، در ۲۷ اوت ۱۹۴۵ در پشتیگو ویسکانسین به دنیا آمد. پدرش لینوس داروساز و مادرش اگنس خانهدار و معلم پیانو بود. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۶۷ از کالج کلرادو دریافت کرد و سپس مدرک کارشناسی ارشد را از مدرسه دین پاسیفیک و دانشگاه نورثوسترن گرفت و دکترای خود را از اتحادیه الهیات تکمیلی دریافت کرد.
سیگر در طول فعالیت حرفهایاش با نویسندگان، تهیهکنندگان، کارگردانان و شرکتهای تولیدی درباره حدود ۲ هزار و ۵۰۰ فیلمنامه، ۱۰۰ فیلم تولیدشده و ۳۵ پروژه تلویزیونی تولیدشده مشاوره داد و در شش قاره و ۳۳ کشور، از جمله روسیه، بلغارستان و نیوزیلند، تدریس فیلمنامهنویسی کرد.
همچنین، او پیش از بازنشستگی در سال ۲۰۲۰، برای مدیران شبکههای ایبیسی، سیبیاس، انبیسی، دیزنی، امبسی تلویژن، رای ایتالیا و زددیاف آلمان و نیز اعضای مؤسسه فیلم آمریکا، انجمن کارگردانان آمریکا و انجمن نویسندگان آمریکا سمینار برگزار کرد.
از دیگر کتابهای او درباره فیلمنامهنویسی میتوان به «خلق شخصیتهای فراموشنشدنی» (۱۹۹۰)، «هنر اقتباس: تبدیل واقعیت و داستان به فیلم» (۱۹۹۲)، «از فیلمنامه تا پرده: هنر مشارکتی فیلمسازی» (۱۹۹۴)، «چگونه یک نویسنده خوب را عالی کنیم» (۱۹۹۹)، «فیلمنامهنویسی پیشرفته: رساندن فیلمنامه به سطح اسکار» (۲۰۰۳)، «و جایزه بهترین فیلمنامه میرسد به…» (۲۰۰۸)، «نوشتن زیرمتن: آنچه در زیر سطح نهفته است» (۲۰۱۱)، «هنر مشارکتی فیلمسازی: از فیلمنامه تا پرده» (۲۰۱۹) و «با من حرف میزنی؟ چگونه دیالوگ عالی بنویسیم» (۲۰۲۰) اشاره کرد.
سیگر همچنین کتاب «وقتی زنان تصمیم میگیرند: قدرت و نفوذ رو به رشد زنان در تلویزیون و سینما» (۱۹۹۶) را نوشت که شامل گفتوگو با شری لنسینگ، داون استیل و نورا افرون بود؛ هشت کتاب درباره معنویت، از جمله «عیسی بر الاغ سوار شد: چرا میلیونها مسیحی دموکرات هستند» (۲۰۱۶)؛ و یک زندگینامه با عنوان «باز کردن چمدانها» در سال ۲۰۲۵ منتشر کرد.
به گفته همسرش، فیلم محبوب او «هفت عروس برای هفت برادر» (۱۹۵۴) ساخته استنلی دانن بود.
در ایران، سیگر به عنوان نویسنده کتابهای آموزش فیلمنامهنویسی شناخته شده بود و برخی از کتابهایش چندین بار به دست مترجمان مختلف به فارسی برگردانده شده بود. اولین بار در سال ۱۳۷۴، عباس اکبری کتاب «خلق شخصیتهای ماندگار» را ترجمه کرد. بعد از آن اکبری کتابهای «چگونه فیلمنامه را بازنویسی کنیم» (۱۳۷۵) و «فیلمنامه اقتباسی (تبدیل داستان و واقعیت به فیلمنامه)» (۱۳۸۰)، «بازنویسی فیلمنامه« (۱۳۸۳) و «فیلمنامهنویسی پیشرفته» (۱۳۹۲) را ترجمه کرد. کتاب «درباره فیلمسازی از فیلمنامه تا فیلم» را جلیل شاهریلنگرودی سال ۱۳۸۵ به فارسی برگرداند. مسعود مدنی نیز چند کتاب از او را ترجمه کرده که البته قبلا ترجمه شده بودند. «زیرمتن در فیلمنامه: آنچه پنهان است» را مهدی کیا در نشر ترجمه در سال ۱۳۹۵ ترجمه کرد.
گردآوری: کولاک
شما چه نظری دارید؟ دیدگاه خود را در سایت کولاک بنویسید.
