تیم ملی فوتبال انگلیس در حالی سوم جام جهانی ۲۰۲۶ شد که شیوه بازی توخل مقابل فرانسه مورد توجه رسانههای ورزشی قرار گرفت.
به گزارش همشهریآنلاین، با پیروزی ۶-۴ مقابل فرانسه در ردهبندی جام جهانی، انگلیس برای اولینبار از جام جهانی ۱۹۶۶ روی سکوی جام جهانی رفت و توخل تنها دومین سرمربی تیم ملی انگلیس پس از آلف رمزی شد که با شیرها در جمع ۳ تیم برتر قرار میگیرد. اما آیا واقعا عملکرد او خوب بوده و این آلمانی بهترین گزینه برای هدایت سهشیرهاست؟
او کاملترین ترکیب را بین همه ۴۸ تیم حاضر در این رقابتها داشت. اگر خط حمله فرانسه ترسناک بود، خروسها هافبک بهدردبخور و همینطور مدافعان جایگزین نداشتند. آرژانتین منهای مسی چیزی در حد پاراگوئه بود. اسپانیا نوک حمله و وینگر چپ معمولی داشت. برزیل، ایتالیایی بازی میکرد و…
اما آنچه خوبان همه داشتند، توخل یکجا داشت. او آرنولد و چند بازیکن دیگر را دعوت نکرد تا برای پست دفاع راست که بین انگلیسیها ترافیک عجیبی در این پست وجود دارد، به مشکل بخورد.
در سیستم گرت ساوثگیت به بازیکنان آزادی عمل داده میشد اما توخل میخواست آنها را در قالب سیستم جلو ببرد. همین شد که بازی برتر مقابل آرژانتین را با یک بازی یکطرفه در بیست دقیقه پایانی عوض کردند؛ از زمانی که انگلیس جلو افتاد و سرمربی آلمانی هر چه تعویض دفاعی بود، انجام داد و ترکیب با شش مدافع چیده شد. او با این همه مدافع هم نتوانست از پس تاکتیک آرژانتین که بر پایه شوت راه دور و ارسالهای بلند داخل محوطه جریمه استوار بود، برآید. انگلیس با آن همه مدافع قدبلند و ۱۵۰ سال سابقه در ارائه فوتبال هوایی، نتوانست مقابل آرژانتینیهای قدکوتاه مقاومت کند. سرمربی متوجه این دو روش تیم حریف نمیشد و نمیدانست مقابل این همه شوت و سانتر چه کند.
همین شد که همه و حتی ترامپ هم از او انتقاد کردند. ترامپ پس از شکست ۲ بر یک انگلیس در نیمهنهایی گفته بود: «انگلیس اشتباه کرد که هری کین را به یک بازیکن دفاعی تبدیل کرد. آنها جلو بودند، اما بهترین بازیکنشان را عقب بردند.»
توخل در پاسخ به این صحبتها گفت: «واقعا میخواهید از دونالد ترامپ به عنوان شاهد این پرونده استفاده کنید؟ ما در یک بلوک دفاعی عقب بازی کردیم و وقتی تیم عقب مینشیند، همه بازیکنان باید دفاع کنند. این بخشی از فوتبال است. اگر پذیرفتن تقصیر همهچیز را سادهتر میکند، من مقصر هستم.»
او در بازی ردهبندی هم که تنها اهمیتش رسیدن بازیکنان به رکوردهای شخصی بود، باز هم اشتباهاتی داشت. او هری کین و بلینگام را که با ۶ گل برای آقای گلی رقابت میکردند، روی نیمکت گذاشت و همینطور جوردن پیکفورد را که میخواست به رکورد تعداد بازی در جام جهانی اضافه کند. بلینگام در همان ده دقیقه حضور در زمین یک گل زد و یک پنالتی هم میتوانست بزند که آن را به ساکا داد تا این همبازیاش هتتریک کند. اگر او و کین در زمین بودند، جدول گلزنان دستخوش دگرگونی میشد.
اخیرا یک بازیکن سابق چلسی به نام آسپلیکوئتا که سابقه قهرمانی با توخل در لیگ قهرمانان را دارد، درباره اینکه این تیم چگونه بهترین خط دفاع را در این رقابتها داشت، گفت توخل چیز خاصی درباره دفاع کردن به ما یاد نداد و شگرد ویژهای وجود نداشت. توخل در آغاز کارش در چلسی، رکوردهای دفاعی خیرهکنندهای ثبت کرد؛ در ۱۴ بازی ابتدایی، تیمش ۱۲ کلینشیت ثبت کرد و تنها ۲ گل دریافت کرد، اما به مدافعان نمیگفت چگونه دفاع کنند و فقط بر پایه سبک استادش -رالف رانگنیک- گگن پرسینگ را در دستور کار قرار داده بود تا بازیکنان هجومی هم در دفاع شرکت کنند.
توخل هرگز مربی محبوبی نبوده. درگیریهای متعدد او با مدیریت باشگاهها و حتی برخی بازیکنان باعث شده که هیچجا محبوب نباشد. در بایرن مونیخ هم رکورد قهرمانیهای پیاپی این باشگاه را خراب کرد و در سالی که هر کین دنبال اولین جام عمرش به این باشگاه پناه آورده بود، نتوانست جامی بیاورد.
زندگیاش نیز حاشیههای زیادی دارد که شاید برای سرمربی یک تیم مثل انگلیس مناسب نباشد. او چهار سال پیش پس از ۱۳ سال زندگی مشترک، همسرش را برای رابطه با یک زن برزیلی که از خودش ۱۳ سال جوانتر است، رها کرد. سبک گیاهخواری و بیعلاقگی به آبجو که سبک زندگی برخی آلمانیهاست، منتقدانی داشته و ترولهایی را متوجه او کرده است که این دو اخلاق به نظر، بهترین ویژگی رفتاری این مربی آلمانی است. یعنی با بهترین خصوصیاتش هم مورد انتقاد قرار میگیرد.
توخل حالا در واکنش به قهرمان نکردن کاملترین تیم جام، به سبک سرمربیان وطنی خودمان گفته «من اولین مربی بودم که انگلیس را سوم کردم.» او احتمالا منتظر است ببیند در فینال کدام تیم شکست میخورد تا بگوید: «دیدید که آرژانتین / اسپانیا هم باخت!»
