هر ساله در هفدهم مردادماه، جامعه رسانهای کشور روز خبرنگار را گرامی میدارد. اما پشت پرده جشنها و پیامهای تبریک رسمی، واقعیتی تلخ از معیشت ناامن، بیمههای ناقص و فشارهای روانی سنگین بر دوش خبرنگاران نهفته است که کمتر به آن پرداخته میشود.
اجحاف سیستماتیک در حقوق و مزایا
بررسیها نشان میدهد که بخش قابل توجهی از خبرنگاران، بهویژه در رسانههای خصوصی و محلی، از حداقلهای قانون کار برخوردار نیستند. قراردادهای موقت، عدم پرداخت حق بیمه کامل، تأخیر طولانیمدت در پرداخت حقوق و نبود امنیت شغلی، از جمله چالشهای روزمره این قشر است. بسیاری از خبرنگاران بدون داشتن قرارداد رسمی، ماهها برای دریافت دستمزد خود تلاش میکنند.
فشار روانی و تهدیدهای جانی
خبرنگاری تنها یک شغل نیست؛ رسالتی است که گاهی با جان و سلامت گوینده آن بازی میکند. حضور در صحنههای خطرناک، مواجهه با خشونتهای کلامی و فیزیکی، و تحمل فشارهای روانی ناشی از انتشار اخبار حساس، هزینهای است که بسیاری از خبرنگاران به تنهایی پرداخت میکنند. متأسفانه، حمایتهای روانی و حقوقی لازم برای مقابله با این تهدیدها بهطور جدی فراهم نشده است.
بیمههای ناقص و آیندهای مبهم
یکی از بزرگترین دغدغههای خبرنگاران، وضعیت نامناسب بیمهای آنان است. بسیاری از خبرنگاران آزادکار یا پیمانکاری، از پوشش بیمهای مناسب برخوردار نیستند و در صورت بروز بیماری یا حادثه، با مشکلات جدی روبرو میشوند. این موضوع نگرانیهای عمیقی درباره آینده شغلی و سلامتی این قشر ایجاد کرده است.
درخواست برای اقدام عملی
روز خبرنگار نباید تنها به مراسمهای نمادین و هدیههای کوچک محدود شود. آنچه خبرنگاران امروز بیش از هر چیز نیاز دارند، اجرای دقیق قوانین کار، تأمین امنیت شغلی، پوشش بیمهای کامل و حمایتهای قضایی در برابر تهدیدهاست. مسئولان مربوطه باید با تدوین سیاستهای حمایتی واقعی، از سرمایههای انسانی رسانهای کشور محافظت کنند.
خبرنگاران صدای مردم هستند؛ بیایید صدای آنان را نیز بشنویم و به حقوقشان احترام بگذاریم.
