تغییر سبک زندگی مثل تکنفره شدن خانوارها و تنها زندگی کردن میتواند پیامدهای زیادی برای سلامت جسم خیلی از افراد داشته باشد.
همشهری آنلاین نوشت،: تا چند سال پیش در اکثر خانههای ایرانی، سفره و میز غذا یکی از زمانهای مهم دورهمی اعضای خانواده و لذت بردن از غذا و گفتوگوهای روزمره بود. اما تغییر سبک زندگی و افزایش زندگیهای تکنفره، مهاجرت و دور شدن اعضای خانواده از یکدیگر باعث شده که تعداد زیادی از افراد وعدههای غذاییشان را در سکوت و تنهایی صرف کنند. حالا پژوهشهای جدید نشان میدهد که این تغییر ساده در سبک زندگی ممکن است فقط یک تجربه اجتماعی نباشد و پیامدهایی برای سلامت جسم افراد داشته باشد.
چرا کمبود ویتامینها سراغ آدمهای تنها میرود؟
بررسیهای انجامشده در سالهای اخیر نشان دادهاند افرادی که اغلب اوقات تنها غذا میخورند، در مقایسه با کسانی که بیشتر وعدههای غذایی خود را در جمع و کنار دیگران صرف میکنند، ممکن است بیشتر در معرض دریافت ناکافی مواد مغذی قرار داشته باشند. دلیل این موضوع، خودِ تنها بودن نیست؛ بلکه مجموعهای از تغییرات رفتاری و روانی است که اغلب همراه با تنهایی رخ میدهد؛ از کاهش انگیزه برای آشپزی و خرید مواد غذایی متنوع تا بیتوجهی به برنامه غذایی.
از نگاه متخصصان تغذیه، یکی از مهمترین اثرات زندگی و غذا خوردن تنها، کاهش تنوع غذایی است. زهرا اولادی، کارشناس تغذیه و رژیمدرمانی به همشهری میگوید: «تهیه یک وعده کامل شامل سبزیجات، منابع پروتئینی، غلات کامل و مواد غذایی متنوع وقتی فقط یک نفر قرار است آن را مصرف کند، برای بعضی افراد کار سختی محسوب میشود. بعضیها حتی زورشان میآید برای خود میز بچینند یا سفره پهن کنند و بشقاب و کاسه ماست و … از کابینت دربیاورند و غذا را سرپا و داخل همان قابلمه میخورند. خیلیها هم میگویند حتما باید کسی باشد که ما به خاطر او غذای خوب درست کنیم. در غیر این صورت ترجیح میدهند غذای آماده، غذاهای تکراری یا فریزری بخورند. البته خیلی از افرادی که تنها زندگی میکنند، سبک زندگی سالمی دارند، اما خیلیها که در میان مراجعان ما هم کم نیستند، میبینید یخچالشان مدتها از مواد غذایی مخصوصا میوه و سبزیجات خالی میماند، اما باز هم برای خرید به ترهبار نمیروند.»
این کارشناس تغذیه ادامه میدهد: «خیلی از افراد تنها به مرور به سمت غذاهای سادهتر و تکراری میروند؛ وعدههایی که سریع آماده میشوند و ممکن است همه نیازهای بدن را تأمین نکنند. همچنین خرید مواد غذایی متنوع، پختن غذاهای زمانبر و حتی نشستن سر یک سفره وقتی مخاطبی جز خود فرد وجود ندارد، ممکن است برای بعضی ها بیاهمیت باشد. درنتیجه، احتمال کاهش دریافت برخی مواد مغذی مثل پروتئین کافی، فیبر، ویتامینها و مواد معدنی افزایش پیدا میکند.»
اولادی میگوید: «این مساله در سالمندان به دلیل تغییرات طبیعی بدن، کاهش حس گرسنگی و افزایش خطر سوءتغذیه اهمیت بیشتری پیدا میکند. البته افراد جوان و میانسال هم که تنها زندگی میکنند، از این چرخه مستثنی نیستند.» استرسی که مسببش تنهایی است
اما ماجرا فقط به خود غذا خوردن محدود نمیشود. روانشناسان معتقدند غذا خوردن، یکی از رفتارهای روزمرهای است که کارکرد اجتماعی و روانی هم دارد. گفتوگو موقع غذا خوردن، داشتن یک برنامه منظم و تجربه یک فعالیت مشترک میتواند به حفظ ارتباط اجتماعی و حتی افزایش لذت از غذا کمک کند.
