صنعت عظیم پهپادی چین نیز ممکن است در صورت وقوع یک جنگ ناگهانی و پرشدت، برای پاسخگویی به نیازهای ارتش با مشکل مواجه شود. بر اساس یک مطالعه جدید، حتی پس از بسیج کامل ظرفیتهای صنعتی، این کشور تنها قادر خواهد بود حدود ۶۰ درصد سفارشهای نظامی پهپاد را تأمین کند.
پژوهشگران مؤسسه فناوری پکن (Beijing Institute of Technology) با استفاده از یک مدل هوش مصنوعی که افزایش سهبرابری تقاضا در زمان جنگ را شبیهسازی کرده بود، به این برآورد رسیدند.
این مطالعه همچنین بررسی کرده است که پس از آغاز جنگ، موجودی انبارها، تأمینکنندگان، منابع مالی و کارخانههای غیرنظامی تبدیلشده به خطوط تولید نظامی چگونه به نیازهای ارتش پاسخ خواهند داد.
افزایش تقاضای جنگی از توان تولید فراتر میرود
این پژوهش به سرپرستی ژانگ جیهای، مدیر مرکز تحقیقات بسیج دفاع ملی، انجام شده است. تیم او یک زنجیره تأمین چندلایه را مدلسازی کرد که تأمینکنندگان قطعات و زیرسامانهها را به کارخانههای مونتاژ پهپاد متصل میکند.
پژوهشگران در نتایج خود نوشتند:
رقابت در جنگهای مدرن دیگر صرفاً به عملکرد سامانههای تسلیحاتی محدود نمیشود، بلکه بیش از هر چیز به ظرفیت صنعتی، بهویژه توانایی بسیج تولید تجهیزات نظامی، وابسته است.
در یکی از سناریوها، تقاضای نظامی به سه برابر سطح عادی افزایش یافت. کارخانهها تجهیزات ذخیرهشده را وارد چرخه تولید کردند، ساعات کاری را افزایش دادند، خطوط تولید جدید راهاندازی کردند و بخشی از ظرفیت صنایع غیرنظامی را به تولید نظامی اختصاص دادند، اما در نهایت تنها توانستند ۶۳.۴ درصد سفارشهای تجمعی را تأمین کنند.
تیم تحقیقاتی اعلام کرد:
در شرایط افزایش شدید تقاضا، زنجیره تأمین با وجود برخورداری از توانایی مشخص در بسیج و بازیابی ظرفیت، همچنان با شکاف قابلتوجهی میان عرضه و تقاضا روبهرو است.
هوش مصنوعی تحویل پهپادها را بهبود میدهد
پژوهشگران سه رویکرد مختلف را در قالب ۳۰ شبیهسازی با یکدیگر مقایسه کردند: بدون بسیج نیروها، بسیج عمومی مبتنی بر قوانین از پیش تعیینشده و راهبرد مبتنی بر هوش مصنوعی.
در حالت بدون بسیج نیروها، نرخ میانه تأمین سفارشها حدود ۳۴ درصد بود. این رقم در روش مبتنی بر قوانین به حدود ۵۱ درصد رسید، در حالی که راهبرد مبتنی بر هوش مصنوعی توانست حدود ۵۸ درصد سفارشها را تأمین کند.
سامانه هوش مصنوعی پیش از انتخاب تأمینکنندگان نظامی برای توسعه ظرفیت و شرکتهای غیرنظامی برای تغییر کاربری، عواملی مانند موجودی انبار، ظرفیت تولید، فشار سفارشها و منابع مالی را ارزیابی میکرد.
نرخ تأمین سفارشها در این روش بهطور متوسط ۸.۴ درصد بیشتر از روش مبتنی بر قوانین و ۲۴.۳ درصد بیشتر از سناریوی بدون بسیج بود.
همچنین افزایش بودجه قابلاستفاده برای بسیج منابع از ۶۰ درصد به ۱۴۰ درصد سطح پایه، نرخ تأمین سفارشها را از ۵۴.۹ درصد به ۶۲.۳ درصد افزایش داد.
با این حال، افزایش بیشتر بودجه تأثیر چندانی نداشت؛ زیرا زمان ساخت کارخانهها و محدودیتهای مربوط به تغییر کاربری آنها، سرعت افزایش ظرفیت تولید را محدود میکرد.
کارخانههای غیرنظامی میتوانند نتیجه را تغییر دهند
یکی از کارشناسان چینی حوزه تسلیحات هشدار داد که این نتایج یک «مطالعه تحلیلی» است و نباید آن را پیشبینی قطعی از عملکرد چین در یک جنگ واقعی دانست.
این شبیهسازی تنها تأمینکنندگان نظامی موجود و کارخانههای غیرنظامی قابلتبدیل را در نظر گرفته است. در صورت اجرای بسیج گستردهتر، شرکتهای فعال در حوزههای الکترونیک، باتری، خودروسازی، ماشینآلات و فناوریهای مصرفی نیز میتوانند به زنجیره تأمین نظامی اضافه شوند.
این کارشناس گفت:
توان تولید سریع میتواند نیازها را بهطور کامل پوشش دهد، اما تأمین قطعات کلیدی به این سادگی نیست.
تجربه چین در دوران همهگیری کووید-۱۹ نشان داد شرکتهایی که هیچ فعالیتی در حوزه تجهیزات پزشکی نداشتند، توانستند در مدت کوتاهی تولید ماسک و تجهیزات حفاظت فردی را آغاز کنند.
با این حال، تبدیل کارخانهها به خطوط تولید پهپادهای نظامی همچنان مستلزم انجام تغییرات فنی، تأمین تجهیزات مناسب و دسترسی به قطعات تخصصی است.
پژوهشگران نیز نوشتند:
افزایش ظرفیت تولید و تغییر کاربری کارخانهها بهصورت پیوسته انجام نمیشود، بلکه بهصورت مرحلهای فعال شده و اجرای آن ناپیوسته است.
نتایج این مطالعه نشان میدهد توان تولید پهپاد در زمان جنگ، تنها به ظرفیت مونتاژ این تجهیزات وابسته نیست، بلکه سرعت گسترش تولید قطعات حیاتی نیز نقشی تعیینکننده خواهد داشت.
