ببینید| روایت دلدادگی در سرزمین غربت

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در هوای صبحگاهی مدینه، قدم‌های آرام زائران ایرانی به سوی قبرستان بقیع برداشته می‌شود؛ مکانی که نه نشانی از شکوه ظاهری دارد و نه گنبد و بارگاهی که چشم را خیره کند، اما دل‌ها را عمیقاً به خود گره می‌زند.

بنابر روایت آنا، زائران با چشمانی سرشار از اشک و دل‌هایی آکنده از عشق، در برابر قبور ائمه بقیع عبور میکنند ؛ در حالی که سلام می‌دهند و زیر لب مظلومیت ائمه بقیع را زمزمه می‌کنند، گویی فاصله‌ای میان دل آنان و صاحبان این قبور نیست. اشک‌ها بی‌اختیار جاری می‌شود و سکوت، سنگین‌تر از هر سخنی بر فضا حاکم است.

بقیع، برای آنان تنها یک مکان تاریخی نیست؛ روایتی زنده از غربت، صبر و مظلومیت است. زائران ایرانی در این سرزمین، نه‌تنها به زیارت آمده‌اند، بلکه آمده‌اند تا با دل‌های شکسته خود، پیوندی دوباره با تاریخ ایمان و ایثار برقرار کنند.

در میان این حال و هوا، نگاه‌ها به زمین دوخته شده و دل‌ها به آسمان گره خورده است. هر سلام، هر اشک و هر نجوا، نشانه‌ای از عشقی است که سال‌ها و قرن‌هاست در دل‌ها زنده مانده و نسل به نسل منتقل شده است.