بسیاری از ما چند ماه یا حتی چند سال کلاس زبان میرویم، لغت و گرامر یاد میگیریم و هنگام تماشای یک فیلم یا شنیدن صحبتهای انگلیسی تا حدی متوجه میشویم چه میگویند، اما وقتی نوبت به صحبتکردن خودمان میرسد، ناگهان همه چیز سخت میشود. کلمات را میدانیم، اما به یاد نمیآوریم؛ جمله را در ذهنمان میسازیم.
همشهری آنلاین -یکتا فراهانی: نرسیدن زبانآموز به مکالمه روان معمولاً فقط به یک دلیل اتفاق نمیافتد و مجموعهای از عوامل مانند نداشتن استمرار، تمریننکردن، قرارنگرفتن در معرض زبان انگلیسی، ترس از اشتباه و انتظار برای نتیجه سریع در آن نقش دارند. زبان را نمیشود یک روز خواند و سه روز کنار گذاشت. یکی از سادهترین اما مهمترین دلایل پیشرفتنکردن زبانآموزان، نداشتن استمرار است. ممکن است فرد یک روز باانگیزه زیاد زبان بخواند، اما بعد دو یا سه روز هیچ تمرینی نداشته باشد.
گوشدادن بهتنهایی کافی نیست!
نیما علیشاهی، مدرس زبان میگوید زبانآموز باید ارتباط خود را با زبان حفظ کند. حتی اگر زمان زیادی برای مطالعه ندارد، بهتر است هر روز زمانی را به زبان اختصاص دهد تا این ارتباط قطع نشود.
کلاس زبان تنها بخشی از مسیر یادگیری است. زبانآموز باید خارج از کلاس هم خودش را در معرض زبان قرار دهد؛ از خواندن متنهای انگلیسی گرفته تا گوشدادن به فایلهای صوتی و دیدن ویدئوهای آموزشی.
این مدرس زبان تأکید میکند که قرارگرفتن مداوم در معرض زبان باعث میشود گوش و ذهن زبانآموز به ساختار و ریتم انگلیسی عادت کند.
خیلی از زبانآموزان میگویند: من انگلیسی را میفهمم، ولی نمیتوانم جواب بدهم. دلیلش این است که فهمیدن یک مطلب با توانایی استفاده از آن تفاوت دارد
اگر زبانآموز فقط به فایل صوتی گوش کند یا مطلبی را در ذهن خود بخواند، ممکن است مهارت شنیداری و درک مطلبش بهتر شود، اما برای صحبتکردن باید آموختههایش را با صدای بلند تکرار کند و به کار ببرد.
به گفته علیشاهی، هر مطلبی که شنیده یا مطالعه میشود، نیاز به تکرار دارد تا از دانستهای که فقط در ذهن وجود دارد، به مهارتی تبدیل شود که فرد بتواند در مکالمه از آن استفاده کند.
چرا بعد از یکی دو ماه زبان را رها میکنیم؟
یکی از راهکارهای عملی که میتوان از این دیدگاه گرفت، این است که زبانآموز بعد از شنیدن یک جمله، آن را فقط در ذهن خود تکرار نکند؛ بلکه با صدای بلند بگوید.
انگیزه هم بخش دیگری از ماجراست. بسیاری از زبانآموزان انتظار دارند در یکی دو ماه نخست، تغییر بزرگی در توانایی صحبتکردنشان ایجاد شود. وقتی این اتفاق نمیافتد، تصور میکنند پیشرفتی نداشتهاند و آموزش را رها میکنند. علیشاهی معتقد است یکی از مشکلات، همین انتظار غیرواقعی برای نتیجه سریع است.
مراقب وعدههای «صفر تا صد در سه ماه» باشید!
این انتظار برای نتیجه سریع گاهی با تبلیغات دورههای آموزشی هم تشدید میشود؛ تبلیغاتی که وعده میدهند زبانآموز در یک ماه یا سه ماه میتواند زبان را از صفر تا صد یاد بگیرد. به گفته این مدرس زبان، چنین وعدههایی میتواند باعث ایجاد انتظار نادرست شود. زبانآموز پس از مدتی متوجه میشود که برخلاف وعده تبلیغاتی، هنوز برای صحبتکردن به تمرین نیاز دارد و همین مسئله ممکن است او را سرخورده کند.
از اشتباه کردن نترسید
روش تدریس و میزان پیگیری مدرس هم مهم است. از نگاه این مدرس زبان، اینکه آموزش اصولی باشد یک طرف ماجراست و پیگیری روند یادگیری زبانآموز طرف دیگر.
او معتقد است اگر زبانآموز از یک جلسه تا جلسه بعد هیچ برنامه، تمرین یا پیگیری مشخصی نداشته باشد، احتمال اینکه مطالعه را کنار بگذارد بیشتر میشود.
خیلیها میگویند «دوست دارم انگلیسی یاد بگیرم»، اما وقتی به برنامه روزانهشان نگاه میکنیم، زبان جایی در اولویتهای آنها ندارد.
علیشاهی میگوید علاقه بهتنهایی کافی نیست و زبانآموز باید برای یادگیری زمان مشخصی در برنامه خود در نظر بگیرد. اگر زبان همیشه به «بعداً» موکول شود، احتمالاً همان «بعداً» هیچوقت نمیرسد.
یکی دیگر از موانع مهم، ترس از اشتباهکردن است. بعضی زبانآموزان آنقدر نگران هستند که مبادا دیگران به اشتباهشان بخندند که ترجیح میدهند اصلاً صحبت نکنند.
بیشتر بخوانید :
- بررسی انقلاب هوش مصنوعی در آموزش؛ از کلاس سنتی تا یادگیری شخصیسازیشده در گفت و گو با پژوهشگر هوش مصنوعی
- دلایل اصلی ترس ایرانیها از یادگیری زبان و صحبتکردن
بدون صحبتکردن، مکالمه شکل نمیگیرد!
به گفته علیشاهی، زبانآموز باید آموختههایش را وارد مکالمه کند؛ حتی اگر در ابتدا اشتباه داشته باشد. هدف تمرین این نیست که فرد از همان ابتدا بینقص صحبت کند، بلکه باید آنقدر از زبان استفاده کند تا دانستههایش به مهارت فعال تبدیل شوند. شاید مهمترین نکته همین باشد: برای روان صحبتکردن، فقط نباید زبان را یاد بگیریم؛ باید از آن استفاده کنیم.
