تحقیقات جدید نشان میدهند که ذرات میکروسکوپی در نزدیکی استونهنج میتوانند معمای باستانی نحوه حمل سنگهای این سازه تاریخی را روشن کنند.
به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از ایستادی فایند، استونهنج بنای باستانی در دشت سالزبری ویلتشر در جنوب انگلستان است. این اثر، بازمانده دوران نوسنگی و عصر برنز است و شامل حلقهای از سنگافراشتهای سارسِنی است که به دور مجموعهای نعلاسبی، مرکب از پنج سهسنگ سارسِنیِ برشخورده، قرار گرفتهاند.
نتایج تازهترین تحقیقات بر روی ذرات ریز معدنی در جریانهای آب اطراف استونهنج نشان میدهد که احتمالاً یخچالهای طبیعی سنگهای این بنا را به مکان کنونی حمل نکردهاند.
بر اساس این مطالعه که در مجله Communications Earth & Environment منتشر شده است، حمل سنگهای عظیم استونهنج احتمالاً توسط انسانها انجام شده است نه یخچالهای طبیعی.
در این تحقیق، دانشمندان ۵۵۰ بلور زیرکونیوم (یک نوع کریستال معدنی مقاوم) را از رسوبات رودخانههای اطراف استونهنج مورد بررسی قرار دادند. اگر یخچالها واقعاً سنگهای استونهنج را از ولز به این مکان حمل کرده بودند، باید این بلورها در رسوبات اطراف بسیار رایج میبودند، اما تنها یک نمونه از این بلورها با سنگهای ولز همخوانی داشت.
نتایج این تحقیق نشان میدهند که منابع معدنی که از آنها این بلورها استخراج شدهاند، در نهایت از منابع محلی در جنوب انگلستان هستند و نه از یخچالها. این یافتهها امکان حمل سنگها توسط انسانها را بسیار محتملتر از حمل آنها توسط یخچالها میسازد.
بهویژه سنگهای آبی استونهنج که از کوههای میند پریسلی در ولز آمدهاند، در گذشته یک منبع معدنی بسیار قدیمی داشتهاند که احتمال حمل آنها توسط یخچالها را کاهش میدهد. این تحقیق، نشاندهنده توانایی فوقالعاده انسانها در جابجایی و ساخت چنین سازههایی است.
گردآوری: کولاک
شما چه نظری دارید؟ دیدگاه خود را در سایت مجله کولاک بنویسید.
