صدای غرش جمعیت لرزه بر اندام افراد حاضر میاندازد. صدای اره برقی، بوقهای ممتد و هزاران هوادار که بهشدت هیجانزده شدهاند، جنگلهای آلپ را به صحنهای پرهیاهو و مملو از شور و هیجان تبدیل کرده است. هزاران هوادار در دو طرف مسیر مسابقات جام جهانی دوچرخهسواری کوهستان در لسگتس فرانسه حضور پیدا کرده و فضای متفاوتی برای این رقابت ساختهاند.
ناگهان از میان درختان، یک دوچرخهسوار با سرعتی سرسامآور از شیب پایین میآید و در مسیری پرخطر حدود ۹ متر، در هوا پرواز میکند. این مسابقه فرمول یک نیست، اینجا صحبت از دوچرخهسواری کوهستان در رشته دانهیل است؛ ورزشی که به باور بسیاری، یکی از هیجانانگیزترین رشتههایی محسوب میشود که هنوز تماشاگران زیادی آن را نمیشناسند. هواداران روی دامنههای گلآلود کوهستان جشن میگیرند، دودزا روشن میکنند و تا جایی که نفس دارند فریاد میکشند.
سرعت ۶۴ کیلومتر بر ساعت در دل کوهستان
برای کسی که با این رشته آشنایی ندارد، پایین آمدن از یک کوه با سرعتی نزدیک به ۶۴ کیلومتر بر ساعت، روی دو چرخ بیشتر شبیه راهی سریع برای رسیدن به اورژانس است. دوچرخهسواران با سرعت زیاد از مقابل تماشاگران عبور میکنند، وارد درههایی پر از سنگ میشوند و از روی نقاطی میپرند که به اندازهای بزرگ هستند که حتی میتوان یک اتوبوس دوطبقه را در آنها جای داد. در چنین شرایطی، یک اشتباه چندصدمثانیهای دیگر به معنای دریافت کارت زرد یا قرمز نیست، یک اشتباه میتواند به آسیبدیدگی شدید منجر شود.
جردن ویلیامز زمستان گذشته از ناحیه ترقوه دچار شکستگی شد و دو سال پیش نیز در جریان یک تصادف در ایتالیا، رباط صلیبی قدامی زانوی خود، یعنی ACL، را پاره کرد. با این حال، دوچرخههای مورد استفاده در این مسابقات خود شاهکارهایی از فناوری مدرن دوچرخهسازی محسوب میشوند. قیمت آنها میتواند از ۱۰ هزار پوند نیز فراتر برود و در ساخت آنها از فیبر کربن فوقسبک، سیستم تعلیق اختصاصی و ترمزهای دیسکی بسیار قدرتمند به کار میرود.
با بیشتر شدن گلولای مسیر در هر دقیقه، اگر دوچرخهسوار حتی برای کسری از ثانیه تمرکز خود را از دست بدهد، کنترل او در اختیار کوهستان قرار میگیرد. جردن ویلیامز که برای تیم Specialized رقابت میکند، در صدر جدول رقابتهای دانهیل مردان قرار دارد و تاکنون سه بار قهرمان جام جهانی شده است. او درباره تجربه حضور در چنین سرعتهایی میگوید که وقتی با این سرعت حرکت میکنید، ذهن چندان فرصت فکر کردن به مسائل دیگر را ندارد و تمام تمرکز شما روی کاری است که انجام میدهید. به گفته او، خطرهای زیادی در این رشته وجود دارد، اما همین خطرها بخشی از جذابیت آن هستند. ویلیامز در ادامه میگوید که در نهایت ورزشکار باید با شرایط کنار بیاید و پس از هر اتفاقی دوباره قویتر بازگردد.
هریت هارندن نیز اعتراف میکند که گاهی مجبور است با میل خود برای کاهش سرعت مبارزه کند. او میگوید:
ما هنوز انسان هستیم.
هارندن توضیح میدهد که در یکی از بخشهای پرسرعت و نه چندان فنی مسیر، با ترسولرز با خودش تکرار میکرده:
ترمز نگیر، ترمز نگیر.
به گفته او، دوچرخهسواران حرفهای نیز در چنین شرایطی تفاوتی با سایر انسانها ندارند.
مسابقه دانهیل چگونه برگزار میشود؟
دوچرخهسواری کوهستان در رشته دانهیل به شکل یک مسابقه انفرادی با ثبت زمان برگزار میشود. دوچرخهسواران از یک سکوی شروع حرکت میکنند و معمولاً بین شروع هر ورزشکار با نفر بعدی یک تا دو دقیقه فاصله وجود دارد. مسیر مسابقه از دامنههای شیبدار و ناهموار کوهستان عبور کرده و بخشهایی از جنگلهای سنگلاخی و مسیرهای خاکی را دربرمیگیرد.
ورزشکاران بر اساس نتیجه مرحله انتخابی، به ترتیب معکوس وارد مسابقه میشوند، بنابراین کندترین دوچرخهسوار مرحله انتخابی ابتدا حرکت میکند. هر ورزشکار برای طی کردن کل مسیر معمولاً به حدود سه تا پنج دقیقه زمان نیاز دارد. سریعترین ورزشکار در خط پایان روی صندلی موسوم به صندلی داغ منتظر میماند و با اضطراب زمان رقبای خود را دنبال میکند تا ببیند آیا یکی از آنها میتواند رکورد او را شکست دهد یا خیر. این روند تا عبور آخرین شرکتکننده از خط پایان ادامه پیدا میکند. اما برای درک واقعی مسابقات دانهیل، باید تقریباً تمام تصورات معمول درباره فضای مسابقات ورزشی بریتانیا را کنار گذاشت.
حتی پیش از آنکه نخستین دوچرخهسوار از خط شروع راه بیفتد، صدای جمعیت فضای کوهستان را پر میکند و همه ورزشکاران با فریادهای عظیم هواداران روبهرو میشوند. هواداران از کوه بالا میروند و اسپیکرهای بزرگ، دودزا و حتی ارههای برقی بدون تیغه را با خود میبرند تا هنگام عبور دوچرخهسواران، موتور ارهها را روشن کرده و صدای آنها را به فریادهای جمعیت اضافه کنند. به این ترتیب، دره آرام آلپ به محلی مملو از صدای موتور، فریاد، موسیقی و تشویق تبدیل میشود.
جردن ویلیامز درباره این فضای غیرعادی میگوید که هواداران واقعاً دیوانهوار رفتار میکنند و صدای آنها را تقریباً در تمام مسیر میتوان شنید. او توضیح میدهد که حتی هنگام بالا رفتن با تلهکابین نیز صدای هواداران به گوش میرسد و همین موضوع باعث افزایش هیجان ورزشکاران میشود. به گفته ویلیامز، ورود به محدوده خط پایان نیز هیجان فوقالعادهای دارد و او تاکنون چنین حجم صدایی را تجربه نکرده است. پس از عبور آخرین دوچرخهسوار، مرز میان تماشاگران و مسابقه تقریباً از بین میرود.
هزاران هوادار از میان نوارهای پلاستیکی عبور میکنند و در قالب جمعیتی پرهیاهو به سمت محدوده خط پایان میروند تا ورزشکار برنده را در میان دود و هیجان در آغوش بگیرند. زمانی که مکس آلن، دوچرخهسوار محبوب فرانسوی، در لسگتس از خط پایان رد شد و پیروزی خود را قطعی کرد، شدت سر و صدا به حدی بود که توصیف آن دشوار به نظر میرسید. این صحنه را میتوان نسخه دوچرخهسواری کوهستان از هجوم هواداران به زمین مسابقه دانست، سنتی که با شور و هیجان فرانسویها و آدرنالین بالا همراه شده است.
هواداران صرفاً نمیخواهند شاهد ثبت تاریخ باشند، آنها میخواهند قهرمانان خود را روی دوش بگیرند و در جشن پیروزی آنها سهیم شوند. مسابقات UCI Mountain Bike World Series نیز برای علاقهمندان از طریق TNT Sports و HBO Max قابل مشاهده است.
