بسیاری از والدین در مواجهه با فرزند ۱۰ ساله خود، گرفتارِ تلهی «انتظاراتِ ماشینی» میشوند؛ جایی که انتظار دارند کودک بدون هیچ مقاومتی و به محضِ دستور، عمل کند. حجتالاسلام والمسلمین استاد تراشیون با ردِ این نگاه، تأکید میکند که چنین اطاعتِ رباتگونهای نه تنها نشانهی سلامت نیست، بلکه زنگ خطری جدی است.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حجتالاسلاموالمسلمین استاد تراشیون در پاسخ به پرسشی دربارهی شیوهی تعامل با پسران ۱۰ ساله و نحوهی مسئولیتپذیر کردن آنان، به نقدِ انتظاراتِ افراطیِ والدین پرداخته و بر ضرورتِ نگاهِ واقعبینانه به فرآیندِ رشدِ کودک تأکید کردند.
سوال:
پرسیدهاند: «پسری دهساله دارم؛ چگونه با او گفتگو کنم تا حرفشنوی بیشتری داشته باشد و کارهای شخصیاش را خودش انجام دهد؟»
پاسخ حجت الاسلام و المسلمین استاد تراشیون:
در این زمینه نکتهای اساسی وجود دارد که توجه به آن میتواند بسیار راهگشا باشد: در بسیاری از مواقع، سطح انتظارات و توقعات ما از فرزندان بیش از حد بالاست. بالا بودن سطح توقع، ناخودآگاه بر آرامش روان والدین اثر منفی میگذارد و دیدگاه آنان را نسبت به فرزند دگرگون و بدبینانه میکند.
باید به یاد داشته باشیم که مواجهه با چالش در رفتار کودکان، امری طبیعی و حتی مفید است. نباید انتظار داشته باشیم که فرزندانمان همانند ربات رفتار کنند و تنها با فشردن یک کلید، مجری بیچونوچرای دستورهای ما باشند؛ رفتاری تا این حد ماشینی و منفعلانه، نشانهای نگرانکننده و غیرطبیعی است. طبیعت کودک اقتضا میکند که گاه مقاومت نشان دهد، مخالفت کند و بلافاصله به سخنان ما عمل نکند. این انتظار نادرست است که کودک به محض دریافت هر دستوری بگوید «چشم» و در زمان خواب، بیداری و دیگر امور، کاملاً منطبق با برنامهی ما عمل کند. تربیت در گرو گفتگو، تعامل انسانی و گفتگو دربارهی مسائل گوناگون است.
در اصول تربیتی همواره بر دو رکن اساسی برای مربی و والدین تأکید میشود: «صبر» و «استمرار». بنابراین، نباید تصور کنیم یک کودک دهساله به نقطهای از رشد و استقلال رسیده که تمام امور شخصیاش را بهصورت خودجوش و بدون نیاز به همراهی والدین انجام دهد تا ما نیز تنها نظارهگر باشیم؛ این کودکان هنوز در آغاز مسیر رشد و یادگیری قرار دارند و نیازمند صبوری و هدایت مستمر هستند.
برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید.
منبع:حوزه
