کربلا فقط یک سرزمین نیست؛ روایتِ رسیدن قافلهای است که از مدینه و مکه گذشت تا در نینوا، معنای حقیقی عشق و وفا را به تصویر بکشد. «قافله عشق» روایت لحظهای است که امام حسین(ع) در آستانه کربلا فرمان میدهد: «بار بگشایید، که منزل رسید»؛ منزلی که در آن، عشق به اوج رسید، وفا جاودانه شد و خاک، تربت شفا گشت.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، کربلا فقط نام یک سرزمین نبود؛ منزلِ آخر قافله عشق بود. امام حسین(ع) همه چیز را میدانست، اما وقتی نام «کربوبلا» را شنید، فرمود: بار بگشایید… اینجا منزل ماست. اینجا همان جایی است که وفا معنا شد، عشق به ساحل رسید، و خاک، شفا گرفت…
قافله غافل به گذرگاه عشق
آمد و پرسید همی شاه عشق
گفت چه نام است بر این سرزمین
از چه در این جاست دل اندوهگین
گفت یکی نام بود ارض طف
طوفگه عرش برین از شرف
گفت یکی نام بود نینوا
زان دل عشاق چو نی در نوا
گفت یکی کرب و بلا زد فغان
شه که قف ای قافله عاشقان
بار گشایید که منزل رسید
کشتی عشاق به ساحل رسید
بار گشایید شهیدان عشق
کعبه همین جاست در ایمان عشق
جلوه باغ ارم از کربلاست
رونق دیر و حرم، از کربلاست
هر که زده جام- جام بلا
بار گشاید به صفّ کربلا
کرب و بلا درس وفا میدهد
تربت عشق است و شفا میدهد
