خالق «هزارپای انسانی» زمینگیر شد؛ اعتراف تکاندهنده به اماس و اشتهای سیریناپذیر به خودتخریبی
تام سیکس، فیلمساز جنجالی و نامآشنای هلندی که با خلق سهگانه وحشت و تهوعآور «هزارپای انسانی» به شهرتی جهانی رسید، در خبری شوکهکننده از ابتلای خود به بیماری اماس خبر داد. او اعلام کرده که مستند جدیدش، آخرین اثر او در دنیای سینما خواهد بود.
به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، این کارگردان ۵۲ ساله در مستند خانگی جدید خود با عنوان «پایان تام سیکس» (The End of Tom Six) که قرار است ۱۵ آگوست (۲۴ مرداد) روی یوتیوب منتشر شود، فاش کرد که از سال ۲۰۲۰ و پس از تشخیص بیماری اماس (اسکلروز چندگانه)، به مدت شش سال به عنوان «یک فرد منزوی تمامعیار» در آپارتمان تاریک خود در آمستردام زندگی کرده است. او در این فیلم که همزمان در نقش خودش و کارگردان مصاحبهکننده ظاهر شده، با صراحتی تکاندهنده از شرایط وخیم جسمانیاش سخن گفته است: «دیگر توان راه رفتن ندارم و مجبورم مثل یک موجود عجیبالخلقه در خانهام روی زمین بخزم و حرکت کنم. من اکنون تودهای بیمارگونه از گوشتِ در حال زوزه کشیدن هستم.»
تام سیکس در سال ۲۰۰۹ با فیلم مستقل «هزارپای انسانی» نام خود را بر سر زبانها انداخت. داستانی هولناک از یک دانشمند دیوانه که سه گردشگر را ربوده و آنها را به صورت زنجیروار از دهان به مقعد به یکدیگر متصل میکند. با وجود عملکرد متوسط فیلم در گیشه، این ایده پزشکیِ کابوسوار به بخشی از فرهنگ عامه جهان تبدیل شد و حتی راه خود را به انیمیشنهای سریالی معروفی چون «ساوت پارک» و «سیمپسونها» باز کرد. سیکس در سالهای ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵ نیز دو دنباله دیگر برای آن ساخت تا یک هزارپای سینمایی کامل خلق کند.
با این حال، مشکلات او زمانی آغاز شد که پروژه بعدیاش به نام «باشگاه اونانیا» (محصول ۲۰۱۸) – درباره گروهی از زنان ثروتمند مازوخیست- نتوانست هیچ پخشکنندهای پیدا کند. سیکس اعتراف میکند که استرس شدید ناشی از شکست این پروژه، بیماری اماس او را به شدت تسریع کرده و جسم او را نابود ساخته است.
بر خلاف بسیاری از بیماران اماس که پس از تشخیص، به رژیمهای سالم و ورزش روی میآورند، سیکس میگوید اشتیاقی سیریناپذیر برای خودتخریبی داشته است. او روزهای خود را درازکش روی یک تخت تریاک چینی، با لباس خواب ابریشمی، تماشای افراطی فیلمهای نوآر، مصرف مسکنهای اپیوئیدی، کشیدن سیگار برگ هاوانا و خوردن مرغ کاری و شکلات میگذراند. او به جز سفرهای شبانه به کافهای در همان نزدیکی برای نوشیدن قهوه بدون کافئین، هرگز پا از خانه بیرون نگذاشته است.
نیمه دوم مستند آخر او اما رنگوبویی کاملاً اعتراضی به خود میگیرد. سیکس در این بخش، صنعت فیلمسازی مدرن را به دلیل «ترسویِ ووک» (محافظهکار) و «بچههای لوس فضای امن» به شدت مورد حمله قرار میدهد و آنها را مقصر اصلی اکران نشدن فیلمش میداند. در سرتاسر این اثر نیز، شخصیتی نمادین با لباس متحدالشکل اساس به عنوان «سانسورچی» مداوم مصاحبه را قطع میکند تا به صحنههای نیازمند حذف یا هشدار اشاره کند.
مارتیا ویلمز، تهیهکننده این پروژه، در بیانیهای پیرامون انتشار این فیلم گفت که مبارزه طولانی و فرساینده با استرس، بدن این فیلمساز را تا آستانه مرگ ویران کرده است. حالا «پایان تام سیکس» قرار است نقطهپایانی بر کارنامه یکی از جنجالیترین و ساختارشکنترین خالقان سینمای وحشت قرن بیست و یکم باشد؛ مردی که روزگاری هالیوود و مخاطبانش را به شوک فرو برد و سالهاست در انزوای خودخواستهی تاریکی دستوپا میزند.
