بیخوابی یک اختلال رایج است که باعث میشود به سختی به خواب بروید، نتوانید به طور پیوسته چند ساعت بخوابید یا زود بیدار شوید. این مشکل میتواند به خوابآلودگی، تمرکز ضعیف و تحریکپذیری در طول روز و احساس بیحالی در زمان بیدار شدن از خواب منجر شود.
بیخوابی میتواند به صورت اپیزودیک، مزمن یا عودشونده دستهبندی شود. نوعی از بیخوابی که بین یک تا سه ماه طول بکشد، «بیخوابی اپیزودیک» یا «بیخوابی موقعیتی» است. اگر علائم بیشتر از سه ماه ادامه داشته باشد، «بیخوابی مزمن» رخ میدهد
بیخوابی موقعیتی از چند روز تا چند هفته طول میکشد و اغلب وابسته به اتفاقات زندگی یا تغییرات سریع در برنامه استراحت است. این نوع بیخوابی معمولا با فروکش کردن اتفاقات ذکرشده برطرف میشود.
معیار تشخیص بیخوابی شامل مشکل در به خواب رفتن یا حفظ خواب، زود بیدار شدن و ناتوانی در بازگشت به رختخواب است. این مشکلات باعث اضطراب و اختلال قابلتوجه در چند حوزه عملکردی فرد از جمله حوزههای اجتماعی، تحصیلی، رفتاری و شغلی میشوند.
تغییر عادات خواب و درمان مشکلات زمینهای مرتبط با بیخوابی مانند استرس یا بیماری میتواند در بیشتر افراد به بهبود کیفیت خواب منجر شود. اگر این راهکارها موثر نباشند، پزشک ممکن است درمان شناختی رفتاری (CBT)، دارو درمانی یا هر ۲ را توصیه کند.
درمان شناختی رفتاری به شما کمک میکند افکار و اعمال منفی که باعث بیخوابی میشوند را کنترل یا متوقف کنید. این راهکار که معمولا به عنوان خط اول درمان برای رفع بی خوابی سریع پیشنهاد میشود میتواند به اندازه داروهای خوابآور موثر باشد.
دقیقا مشخص نیست که تا چه زمانی میتوانید با خیال راحت از داروهای خوابآور استفاده کنید. به همین دلیل، پزشکان معمولا مصرف آنها را برای بیش از چند هفته توصیه نمیکنند. از رایجترین داروهای خوابآور میتوان به تمازپام، تریازولام، سوورکسانت و زولپیدم تارتارات اشاره کرد.
