برخی جریانات سیاسی در ایران، بیش از چندین سال بر این باور بود که میتوان اروپا را از آمریکا جدا و با اروپا کار کرد و بهصورت مستقل تعامل و همکاری داشت. این ایده، به نوعی تلاشی برای کاهش فشارهای آمریکاییها و یافتن راهی جایگزین برای گشودن درهای اقتصاد و سیاست ایران به جهان بود.
به گزارش همشهری آنلاین، بهنام صدقی، روزنامهنگار: این جریانات سیاسی امیدوار بودند که با دیپلماسی چندجانبه و تمرکز بر اروپا، بتوانند فضایی امن و پایدار برای تعاملات بینالمللی ایجاد کنند که در آن دست آمریکا برای اعمال تحریمها و فشارهای سیاسی نیز محدود شود. اما واقعیت برنامه جامع اقدام مشترک، بیش از هر چیز، این امید را به شکست کشاند.
تجربه چندین ساله پس از توافق هستهای، نشان داد که اروپا، دنبال حمایت و همراهی آمریکاست و توان مقاومت در برابر فشارهای واشنگتن را ندارد. حتی در شرایطی که اروپا میخواست تعهداتش را نسبت به ایران حفظ کند، تحریمها و تهدیدات آمریکا چنان سنگین بود که شرکتها و کشورهای اروپایی را وادار به «عقبنشینی» کرد.
برجام بهخوبی نشان داد که «عبور از آمریکا» یا ایجاد «اروپای مستقل» در مقابل سیاستهای آمریکا، تا چه حد یک آرزوی دور از دسترس و شاید توهمی است و هیچ تضمینی برای موفقیت آن وجود ندارد. این جریانات سیاسی فهمیدند که «جدا کردن اروپا» از آمریکا و تئوری «با اروپا کار کنیم»، یک خیال بود و نهایتا هم به شکست انجامید.
این واقعیت تلخ، بازتعریفی از سیاست خارجی ایران را طلب میکند، سیاستی که باید مبتنی بر تقویت توان داخلی باشد. راه واقعی، پیروی از فرامین حکیمانه و رهنمودهای داهیانه رهبری، اقتدار ملی، امید به جوانان و مردم، تکیه بر ظرفیتهای داخلی، خوداتکایی و داشتن رویکردی واقعگرایانه و واقعبینانه به دیپلماسی در عرصه جهانی است.
گردآوری: کولاک
شما چه نظری دارید؟ دیدگاه خود را در سایت کولاک بنویسید.
