محافظت از جانهای بیگناه در فیلم مهدویان چگونه اتفاق میافتد؟
نسخه ۱۴۰۴ محمدحسین مهدویان، بعد از چهار سال فاصله از سینما، بازگشتی قابل تأمل به جهان شخصی اوست؛ بازگشتی که با نگاهی تازه به جنگ تحمیلی ۱۲روزه، بیش از هر چیز بر انسانِ در موقعیت تمرکز دارد.
به گزارش همشهری آنلاین، محمدحسین مهدویان اینبار قهرمانی را به مرکز روایت میآورد که نه هیجانی است و نه شعاری؛ “مهدی” شخصیتی آرام، دورنگر و تصمیم محور که بحران را با طمأنینه و عقلانیت پیش می برد.
در دل جنگ ۱۲روزه، مأموریتی حیاتی پیش روی اوست: محافظت از جانهای بی گناه. «مهدیِ» نیم شب در قیاس با «کمالِ» ماجرای نیمروز تفاوتی معنادار دارد؛ او اهل ایستادن و مسئولیت پذیری است، حتی وقتی به مافوقش تشر می زند و از غفلت حرف می زند.
چرا در اینستاگرام فقط عزادارند! | بازیگرانی که نمیآیند یک مشت ستاره ترسو هستند | حرفهای جنجالی کارگردان زخم کاری در جشنواره | ببینید
این تغییر، نشانه ی عُمق نگاه مهدویان است؛ جهانی که در آن حفاظت از “ایران” و وطن نه یک شعار، بلکه کنشی انسانی و اخلاقی است. تعلیق فیلم از دل موقعیت میآید و خطرِ فاجعه، بیاغراق و باورپذیر بر روایت سایه میاندازد.
احسان منصوری در نقش “مهدی” حضوری دقیق و کنترل شده دارد و مهدویان قهرمانی تازه معرفی میکند؛ شخصیتی عمل گرا و مُبارز که بیش از واکنش، بر تصمیم تکیه دارد.
“نیم شب” شهر را درست در میانه ی بحران تصویر میکند؛ شهری زنده، زخمی و آشنا که مردمش جنگ را با جان و پوست لمس کردهاند. فیلم از دل این وضعیت، به زندگی و تداوم آن می رسد و با زبان سینما، “امید و جریان زندگی” را قاب میگیرد و بیانگر این است که زندگی در جریان است.
انتخاب بازیگران کمتر شناخته شده، تصمیمی هوشمندانه است که به باورپذیری فضا کمک میکند و فیلم را از کلیشه های رایج دور نگه می دارد. دوربین هادی بهروز، با لحن مستندگونه و روی دست، تهرانِ بحران زده را زنده و ملموس ثبت میکند و به روایت اجازه می دهد نفس بکشد.
“نیم شب” فیلمی است درباره ماندن؛ ماندن پای شهر، پای آدم ها و پای انتخابی که آسان نیست. مهدویان اینجا نه از جنگ، بلکه از مسئولیت حرف میزند؛ مسئولیتی که هنوز زنده است و هنوز به آن نیاز داریم و یادآوری می کند که هنوز آدم هایی در دل این شهر وجود دارند که بگویند؛ حریفت_منم.
هانیه فاتح
گردآوری: کولاک
شما چه نظری دارید؟ دیدگاه خود را در سایت کولاک بنویسید.
