«گرامیداشت بازنشستگان» در ۲۱ خرداد با برخی مراسم پرطمطراق از یک سو و تعدادی برنامه‌های شعاری و سطحی و کلیشه‌ای برای توجه به مناسبت‌های تقویمی گذشت و چند روز بعد بلافاصله خبرهای ضد و نقیض درباره حذف برخی مزایا از فیش حقوقی بازنشستگان، مثل نسیمی سرد در استخوان‌های فرسوده میلیون‌ها مستمری‌بگیر نشست.
به گزارش خبرآنلاین روزنامه اطلاعات نوشت: بازنشسته‌ها سال‌هاست به یک عادت ملی خو کرده‌اند؛ هر بار که سخن از حمایت و تکریم به‌میان می‌آید، باید نگران باشیم که پشت سر آن چه چیزی قرار است کم شود. این بار هم خبرهایی منتشر شد که از حذف کمک‌هزینه مسکن یا برخی مزایای جانبی بازنشستگان تأمین اجتماعی حکایت داشت. بعد از آن،
نمایندگان مجلس، مسئولان سازمان تأمین اجتماعی و رسانه‌ها هر کدام درباره بخشی از ماجرا توضیح دادند.
مثلا برخی نمایندگان مجلس گفتند که حذف مزایای بازنشستگان نه تنها مورد تأیید مجلس نیست، بلکه اجرای کامل تکالیف قانونی در قبال این قشر مورد تأکید قرار گرفته‌است. همزمان برخی مسئولان تأمین اجتماعی نیز اعلام کردند که کمک‌هزینه مسکن، کمک معیشت و سایر مزایا حذف نشده است و پرداخت آنها ادامه خواهد یافت. حتی تأکید کردند که این مبالغ پیشتر در محاسبات مستمری لحاظ شده است و قرار نیست از دریافتی بازنشستگان کاسته شود،اما مسأله فقط چند صد هزار تومان یا چند میلیون ریال کم و زیاد شدن فیش حقوقی نیست.
مسأله این است که چرا باید اساساً چنین فکری به ذهن برنامه‌ریزان برسد؟ چرا باید جامعه‌ای که با بحران سالمندی در سال‌های آینده روبروست، بازنشستگانش را در معرض این حجم از اضطراب قرار دهد؟ چه نسبتی میان شعار تکریم و طرح حذف مزایا وجود دارد؟
اصلا تکریم یعنی چه؟ آیا تکریم فقط برگزاری همایش و پخش چند گزارش تلویزیونی درباره سالمندان است؟ چه ایرادی دارد مسئولان اگر نمی‌توانند یک الگوی مناسب برای زندگی بازنشستگان طراحی کنند، دست‌کم نگاهی به تجربه کشورهای دیگر بیندازند؟ آنجا بازنشستگی معمولاً آغاز یک دوره تازه از زندگی است؛ اینجا اما برای بسیاری از ما، آغاز دوره حساب‌وکتاب روزانه قیمت دارو، اجاره‌خانه و هزینه رفت‌وآمد است.
کارشناسان رادیو و تلویزیون مدام از تغذیه سالم، ورزش، سفر، باغبانی و لذت بردن از دوران بازنشستگی سخن می‌گویند. بله! حرف‌های قشنگی است، اما برای بخش بزرگی از مستمری‌بگیران بیشتر شبیه داستان‌های علمی ـ تخیلی است. کسی که سی سال از بهترین سال‌های عمرش را کار کرده و امروز هنوز مستأجر است، با چه پولی سفر برود؟ با چه درآمدی از نوه‌هایش پذیرایی کند؟ با چه امیدی به فردا فکر کند؟
واقعیت این است که برای یک بازنشسته معمولی، مهم‌ترین نسخه سلامت جسم و روان نه کلاس یوگا است و نه توصیه به پیاده‌روی. امنیت اقتصادی است. بازنشسته‌ای که هر ماه نگران تغییر مقررات، حذف مزایا یا کاهش قدرت خرید باشد، چگونه می‌تواند از آرامش سخن بگوید؟
حرف اول و آخر همین است؛ اگر نمی‌توانید کیفیت زندگی مستمری‌بگیران را بهتر کنید، دست‌کم به همین اندک حقوق و مزایا دست نزنید. بگذارید بازنشسته بتواند برای زندگی خود برنامه‌ریزی کند. بگذارید بداند آنچه این ماه در فیش حقوقی‌اش هست، ماه بعد و ماه‌های بعد هم خواهد بود. از طلا بودن پشیمان شده‌ایم؛ مرحمت فرموده، همان مسِ دیروزمان را هم از ما نگیرید.
17302
گردآوری: کولاک
شما چه نظری دارید؟ دیدگاه خود را در سایت کولاک بنویسید.
