کمی شیرینی در دوران کودکی میتواند به یک طعم مادامالعمر تبدیل شود. نتایج یک مطالعه جدید نشان میدهد که این موضوع ممکن است فراتر از ترجیحات غذایی اهمیت داشته و در کاهش خطر ابتلا به یک سری عوارض و بیماریهای حاد در بزرگسالی نقش داشته باشد.
همشهری آنلاین – آرش نهاوندی: این مطالعه که در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم بریتانیا منتشر شد، ۶۴.۷۶۱ شرکتکننده در بانک زیستی بریتانیا را که بین سالهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ متولد شده بودند، بررسی کرد. محققان از واقعه «پایان ناگهانی سهمیهبندی قند» در بریتانیا در سپتامبر ۱۹۵۳ به عنوان یک پارامتر آزمایشگاهی طبیعی استفاده کردند.
افرادی که ۱۰۰۰ روز اول زندگی خود را عمدتا تحت این سهمیهبندی گذرانده بودند، در مراحل بعدی زندگی، میزان ابتلا به چندین نوع سرطان در آنها کمتر بود. قویترین ارتباط میان کاهش مصرف شکر و پائین آمدن خطر ابتلا به سرطان برای سرطانهای کبد و مجرای صفراوی داخل کبدی و پس از آن سرطانهای رکتوم، ریه، پروستات و سینه مشاهده شد.
این آزمایشی نبود که در آن عمدا به نوزادان رژیم غذایی بدون قند اختصاص داده شود. در واقع شرایط تاریخی به محققان اجازه داده بود تا تفاوت در دنیای واقعی در مواجهه اولیه با قند را مطالعه کنند.
تأثیری ماندگار در ۱۰۰۰ روز نخست زندگی
۱۰۰۰ روز نخست که از زمان لقاح تا دومین سالگرد تولد کودک محاسبه میشود دورهای حساس برای رشد و تکامل متابولیک (سوختوساز) است. دکتر پالتی سیوا کارتیک ردی، پزشک متخصص در کلینیک الیت کر، توضیح میدهد که تغذیه در مراحل اولیه میتواند بر نحوه رشد بدن و واکنش آن به مواد غذایی در آینده تأثیر بگذارد.
او میافزاید: ۱۰۰۰ روز نخست، یعنی از زمان لقاح تا پایان دو سالگی، دورهای حیاتی برای برنامهریزی متابولیک و تکاملی بدن است.
شکر باعث سرطان میشود؟
این مطالعه شواهد قویتری نسبت به یک مقایسه مشاهدهای ساده ارائه میدهد، زیرا محققان از یک تغییر تاریخی در جیرهبندی استفاده کردهاند. این آزمایش طبیعی، استدلال برای یک رابطه علی را تقویت میکند.
با این حال، این مطالعه نمیتواند ثابت کند که شکر به تنهایی باعث ایجاد هر تفاوتی شده. افرادی که در دوره جیرهبندی زندگی میکردند، محددویت غذایی وسیعتری را تجربه کردند و این محدودیت فقط به مصرف کمتر شکر منحصر نبود.
بیشتر بخوانید:
- چای شیرین یا نوشابه؛ کدامیک قند خون را بیشتر بالا میبرد؟
- چرا مدام هوس شیرینی میکنیم؟؛ ۹ دلیل و ترفند ساده برای کنترل آن
این مطالعه همچنین مسیرهای بیولوژیکی احتمالی شامل متابولیسم، التهاب مزمن و فعالیت ایمنی را نشان میدهد. اما این مکانیسمها نباید به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه خوردن شکر مستقیما باعث ایجاد یک سرطان خاص میشود، ارائه شوند.
برای کودکان، هدف، قند افزوده است نه میوه
نیازی نیست والدین از قند طبیعی موجود در میوه یا شیر نگران باشند. نگرانی بزرگتر، قند یا شکر افزوده موجود در شیرینیها، دسرها، نوشیدنیهای شیرین و سایر غذاهای فرآوری شده است. سازمان بهداشت جهانی توصیه میکند قندهای افزوده را زیر ۱۰ درصد از انرژی دریافتی روزانه نگه دارید و برای مزایای بیشتر، پیشنهاد میکند که این میزان به زیر ۵ درصد کاهش یابد. برای کودکان خردسال، این توصیه حتی واضحتر است. سازمان بهداشت جهانی میگوید قندها نباید به غذاهای کمکی اضافه شوند.
هدف، ایجاد عادت مصرف کمشکر است، نه رقم زدن کودکی توام با ترس و نگرانی. دکتر ردی هشدار میدهد که نباید یافتههای این پژوهش را به یک قانون افراطی و سختگیرانه تبدیل کرد.
او میگوید: بنابراین، پیام اصلی این پژوهش این نیست که شکر مادهای سمی است یا کودکان حتما به رژیمی کاملا عاری از شکر نیاز دارند؛ بلکه نکته اینجاست که میزان و نوع شکری که کودکان در اوایل زندگی در معرض آن قرار میگیرند، ممکن است بسیار مهمتر از آن چیزی باشد که پیشتر تصور میکردیم. شاید این مفیدترین نکتهای باشد که خانوادهها میتوانند از این پژوهش دریابند.
